ती...
रिवाइंड-बिवाइंड करण्यापेक्षा आपण थेट फ्लॅशब्याग मधेच जाऊ असं वाटत मला..
तसे सकाळचे ७:४५ झाले होते, पावसाने वातावरण कस ओलचिंब केलते सगळीकडे, छत्रीच्या छत्राखाली रिमझिम पाऊस अलगदसा निथळत होता, ओलसर रस्ता, दबक्यांनी चॉकलेटी रंग धारण केलते, हाताच्या तळव्या पासून ते पायाच्या अंगठ्या पर्यंत गारठले होते सर्व, बूट काहिशे चिखलाने माखले होते, बडबड मित्रांची चालूच होती, विषय तसा रोजचाच त्यात काही नवीन नाही, तेच हसन, खिडळन, टवाळक्यागिरी चालूच होती, सगळे आम्ही रंगलो होतो आपल्याच गप्पांन मधे, सोनेरी दिवस ना ते! खरच आहे ते..
हे चालू असताना माझी नकळत नजर सारखी त्या पाच जणींच्या घोळक्या कडे जात होती. पाऊस नाही पण काहीसा रिमझिम सरींचा सडा पडत होता त्यांच्यावर, आणि वारं जरासं वादळी रूप धारण करत होत, ढगातण तलवारीगत सरळ पडणारा पाऊस त्या दिवशी काहीसा आडवा मारा करत होता जसा चेहऱ्यावर ह्याला फटके मारायचे होते सगळ्यांच्या असं काहीतरी अलगड पणा पावसाचा चालू होता आणि त्यात वारं पण भारीच रंगात आलं होत त्यानं पण जरासं छेडने सुरु केलते सर्वांना, माझं काय तर ह्या धडपडीत त्या पाच जणींच्या घोळक्यात लक्ष डोकावत होते, त्यांचे पण छत्री-पावसा सोबतचा लपंडाव चालू होता, हा खेळ काहीसा मजेशीर वाटू लागला मला पण अपेक्षित जे होते ते अजूनही छत्रीच्या आड दडले होते, लपले होते, गुलाबाला का जणू ऐन वेळी लाजाळू पानाचे सोंग घेऊ वाटत होते असच काहीसं होते, समोर काहीसं असताना नजरे आड होते काही तरी माझा, ढगांचा आड लपलेला सकाळचा पहिला सूर्यप्रकाश दडला होता जसा. माहित नाही का ते पण लोहचुंबकावाणी आकर्षित होत होतो मी तिथे, चेहरा कोणाचा दिसत नव्हता पण चालताना माझं लक्ष तिथेच अजूनही, आमचा घोळक्यात मीच असेल जो नजर चुकवत त्यांच्याकडे बघत होता, बर माझं पण तस काही नाही पण नजर हटत न्हवती न:, त्या सर्वीजणी पण त्यांच्याच धुंदीत होत्या म्हणा, चालू होते त्यांचे काहीतरी, बर हळू-हळू मला त्यांचा छत्रीचा नकळत राग येऊ लागला होता, कारणही मलाच समजत नव्हते आणि माझा मनाची होणारी चूळबूळ पण आच्छर्यजणू होती, बर कॉलेज पण जवळ येऊ लागले आणि मग त्यात अजून माझा मनाची आतुरता वाडु लागली, त्यापण येऊ लागल्या आता जवळ आणि अंतर काहीस जास्त नव्हतं त्यामुळं किंचितसा बडबडन्याचा आवाज कुठं येऊ लागला कानाला, चेहरे त्यांचे अजुनही छत्री मागे लपलेले, आता ही वेळ म्हणा कातरवेळ होती जी मला आता जड जाऊ लागली होती, माझा मनाच्या आतुरतेची परीक्षा घेत होती, कोणी जणू मनाला माझा साखळदंडात जखडले होते, काही क्षणाची वेळ पण मला खरच जड जात होती, हुरहूर मनाची वाडु लागली, गारठ्याने तर अंग कापत होत, पण माझं लक्ष, माझं मन, माझी नजर अजूनही त्यांच्याकडेच....
कॉलेजच्या आत आल्यावर त्यांनी आपला छत्र्या बंद करू लागल्या पण आम्ही कॉलेज च्या नियमाचे पालन करत मुलांच्या जिन्याने दुसऱ्या मजल्यावर आलो त्यामुळे अजूनही त्या सर्वजणी छत्रीमागेच होत्या माझासाठी, आम्ही पोहचलो वर्गासमोर आणि थांबलो ठरल्या प्रमाण, तो पाच जणींचा घोळका मुलींच्या राखीव जिन्याने वर येत होता तस अंतर फारसं लांब नव्हतं, जिना आणि वर्गाच्या, पण जरासं होतंच लांब ते, ह्यांनी पण केली एंट्री दुसऱ्या मजल्यावर, कॉलेज ड्रेसचा कलर (मुलिंचा) आता काय आठवत नाही मला पण ते कलर बिलर मला फिकेशे वाटत होते तेव्हा, आणि डोळ्यात माझा सप्त रंगाचे वादळ घुमत होते जणू, कोणी कानाशी गिटार काय ते ताणत होते जणू, माझा पायाला असणारी भिंगरी जकडली होती काहींक्षण जणू, कोणी सुई का टोचाना मलापण मुंगी चावल्याचापण तीचका मला भासला नसता, काय माहित काहीसा वेगळ्याच दुनियेत गेलतो मी जणू, मला कुठं माहित होत राव कि माझी "ती..." त्या पाचजनीच्या घोळक्यात दिसेल ते.....।।..
क्रमशः .....
नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..
सहज असे मनातले काही शब्द..
................
जितेंद्र वाजे
०१.१२.२०१६
रिवाइंड-बिवाइंड करण्यापेक्षा आपण थेट फ्लॅशब्याग मधेच जाऊ असं वाटत मला..
तसे सकाळचे ७:४५ झाले होते, पावसाने वातावरण कस ओलचिंब केलते सगळीकडे, छत्रीच्या छत्राखाली रिमझिम पाऊस अलगदसा निथळत होता, ओलसर रस्ता, दबक्यांनी चॉकलेटी रंग धारण केलते, हाताच्या तळव्या पासून ते पायाच्या अंगठ्या पर्यंत गारठले होते सर्व, बूट काहिशे चिखलाने माखले होते, बडबड मित्रांची चालूच होती, विषय तसा रोजचाच त्यात काही नवीन नाही, तेच हसन, खिडळन, टवाळक्यागिरी चालूच होती, सगळे आम्ही रंगलो होतो आपल्याच गप्पांन मधे, सोनेरी दिवस ना ते! खरच आहे ते..
हे चालू असताना माझी नकळत नजर सारखी त्या पाच जणींच्या घोळक्या कडे जात होती. पाऊस नाही पण काहीसा रिमझिम सरींचा सडा पडत होता त्यांच्यावर, आणि वारं जरासं वादळी रूप धारण करत होत, ढगातण तलवारीगत सरळ पडणारा पाऊस त्या दिवशी काहीसा आडवा मारा करत होता जसा चेहऱ्यावर ह्याला फटके मारायचे होते सगळ्यांच्या असं काहीतरी अलगड पणा पावसाचा चालू होता आणि त्यात वारं पण भारीच रंगात आलं होत त्यानं पण जरासं छेडने सुरु केलते सर्वांना, माझं काय तर ह्या धडपडीत त्या पाच जणींच्या घोळक्यात लक्ष डोकावत होते, त्यांचे पण छत्री-पावसा सोबतचा लपंडाव चालू होता, हा खेळ काहीसा मजेशीर वाटू लागला मला पण अपेक्षित जे होते ते अजूनही छत्रीच्या आड दडले होते, लपले होते, गुलाबाला का जणू ऐन वेळी लाजाळू पानाचे सोंग घेऊ वाटत होते असच काहीसं होते, समोर काहीसं असताना नजरे आड होते काही तरी माझा, ढगांचा आड लपलेला सकाळचा पहिला सूर्यप्रकाश दडला होता जसा. माहित नाही का ते पण लोहचुंबकावाणी आकर्षित होत होतो मी तिथे, चेहरा कोणाचा दिसत नव्हता पण चालताना माझं लक्ष तिथेच अजूनही, आमचा घोळक्यात मीच असेल जो नजर चुकवत त्यांच्याकडे बघत होता, बर माझं पण तस काही नाही पण नजर हटत न्हवती न:, त्या सर्वीजणी पण त्यांच्याच धुंदीत होत्या म्हणा, चालू होते त्यांचे काहीतरी, बर हळू-हळू मला त्यांचा छत्रीचा नकळत राग येऊ लागला होता, कारणही मलाच समजत नव्हते आणि माझा मनाची होणारी चूळबूळ पण आच्छर्यजणू होती, बर कॉलेज पण जवळ येऊ लागले आणि मग त्यात अजून माझा मनाची आतुरता वाडु लागली, त्यापण येऊ लागल्या आता जवळ आणि अंतर काहीस जास्त नव्हतं त्यामुळं किंचितसा बडबडन्याचा आवाज कुठं येऊ लागला कानाला, चेहरे त्यांचे अजुनही छत्री मागे लपलेले, आता ही वेळ म्हणा कातरवेळ होती जी मला आता जड जाऊ लागली होती, माझा मनाच्या आतुरतेची परीक्षा घेत होती, कोणी जणू मनाला माझा साखळदंडात जखडले होते, काही क्षणाची वेळ पण मला खरच जड जात होती, हुरहूर मनाची वाडु लागली, गारठ्याने तर अंग कापत होत, पण माझं लक्ष, माझं मन, माझी नजर अजूनही त्यांच्याकडेच....
कॉलेजच्या आत आल्यावर त्यांनी आपला छत्र्या बंद करू लागल्या पण आम्ही कॉलेज च्या नियमाचे पालन करत मुलांच्या जिन्याने दुसऱ्या मजल्यावर आलो त्यामुळे अजूनही त्या सर्वजणी छत्रीमागेच होत्या माझासाठी, आम्ही पोहचलो वर्गासमोर आणि थांबलो ठरल्या प्रमाण, तो पाच जणींचा घोळका मुलींच्या राखीव जिन्याने वर येत होता तस अंतर फारसं लांब नव्हतं, जिना आणि वर्गाच्या, पण जरासं होतंच लांब ते, ह्यांनी पण केली एंट्री दुसऱ्या मजल्यावर, कॉलेज ड्रेसचा कलर (मुलिंचा) आता काय आठवत नाही मला पण ते कलर बिलर मला फिकेशे वाटत होते तेव्हा, आणि डोळ्यात माझा सप्त रंगाचे वादळ घुमत होते जणू, कोणी कानाशी गिटार काय ते ताणत होते जणू, माझा पायाला असणारी भिंगरी जकडली होती काहींक्षण जणू, कोणी सुई का टोचाना मलापण मुंगी चावल्याचापण तीचका मला भासला नसता, काय माहित काहीसा वेगळ्याच दुनियेत गेलतो मी जणू, मला कुठं माहित होत राव कि माझी "ती..." त्या पाचजनीच्या घोळक्यात दिसेल ते.....।।..
क्रमशः .....
नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..
सहज असे मनातले काही शब्द..
................
जितेंद्र वाजे
०१.१२.२०१६
No comments:
Post a Comment