Monday, September 25, 2017

मनात सलत राहणारी गोष्ट.. ©®

मनात सलत राहणारी गोष्ट..


मनात सलत राहणारी गोष्ट.. ©®


थंडीची गार मौसमी दिवस ओसरत चालले होते त्यादिवशी, रात्र मोठी आणि दिवस लहान झाला होता, मनाशी काही तरी सलत होत पण काय ते काही समजत न्हवते, रात्र डोळ्यात तेल घालून जागून काडली, मित्राचा सकाळीच फोन आला, कुठे आहेस म्हणत मलाच विचारले, मग काही नाही म्हणत पुन्हा तो स्वताच शांत झाला, मला काही सुचेना कि हा सकाळच्या पारी फोन करून गप्प का ते, मी पुन्हा त्याला फोनवर व्यवस्थीत विचारायचा प्रयत्न केला पण तो समोरून काहीशा दबक्या आवाजात बोलू लागला, तू आताच्या आत्ता भेट मला, त्याची आवाजातील हळवे हुंदके मी जाणले पण मला हि काही सुचेना कि एवढा सकाळी काय झाले असेल ते, मित्र म्हटलं कि जीव कि प्राण माझा तो कोण हि असो लांबचा किंवा जवळचा, त्यामुळे मी गडबडीत माझी सर्व कामे आवरले आणि घाईतच त्याचाकडे निघालो, माझा गाडीचा स्पीड आता काळजीने वाढला होता, त्याच्या घराखाली जाऊन मी कॉल केला आणि तसाच तो काही वेळात आला पण खाली, लगबग गाडीवर बसला माझा आणि मला चहाचा टपरी वर चाल म्हणत तो गडबड करू लागला, सकाळच्या कोवळ्या उन्हात आम्ही हातामध्ये चहाचा कप घेत बाजूला असणार्या बंद टपरीच्या कठड्यावर बसलो.
ह्याच अजून काहीच नाही पण मलाच काळजीने मन भरू लागले होते, त्याला विचारू लागलो आता तरी बोल बाबा काय झाले ते, त्याचा पडलेला चेहरा अजून सुन्नच, माझा आता रागाचा पारा चढला आणि मी त्यावर खेकासलो, तसा तो हळू आवाजात बोलला..

“ अरे, तिचे लग्न आहे उदया..”

मला विश्वासच बसला नाही कि हा अचानक असे काय सांगू लागला, मी शॉक झालो आणि एकदम त्याचावर ओरडलो .. “काय....?”.. माझासाठीहि हा जरा धक्काच बसल्या गत होते, कारण काल परवा आम्ही भरपूर काही प्लान्स करून बसलो होतो कि ह्याचं जिच्यावर प्रेम आहे तिला कसे प्रोपोस करायचे ते, पण हा माणूस आज चक्क तिचे लग्न आहे आणि ते पण उद्या..! आमच्या दोघात आता शांतता पसरली होती, त्याची अवस्था आता खरच केविलवाणी होती, ते पाहून मलाच रडू येत होते कारण इतक्या दिवस आम्ही ज्या गोष्टी साठी धडपड करत होतो ते नाहीसे होणार असेच काहीतर झाले होते.

आम्ही चहा उरकून मग झेड ब्रिज ला जाऊन बसलो, तेथे गेल्यावर त्याला सविस्तर विचारणार होतो मी, तसे आम्ही बसलो तेथे आणि हा सुरु झाला सांगायला (पुढील सर्व त्या मित्राचा शब्दात..)..

..ती कधीच मन मोकळी न्हवती रे, ना कधी तिने मनातले सांगितले मला, साधे भेट म्हटलं तरी ती कधी तयार नसायची, का जणू घाबरायची कुठल्या तरी गोष्टीला, तिला माहित होते माझा मनात काय आहे ते पण का जणू ती समजून टाळल्या गत करायची, हटकून करायची कि काय माहित. तसा मीच भित्रा होतो म्हणा तिच्या सोबत बोलायचो, फोन करायचो आणि आमचे तसे व्हात्सअप वर पन बोलणे होयचे पण मला कधी विषय काढताच यायचा नाही, उगाच कुठल्या न कुठल्या विषयावर तीचासोबत बोलायचो, तिला केलेल्या कविताहि ती आवर्जून वाचायची आणि रिस्पोन्स द्यायची, मला साला मलाच नाही जमले तिला काही बोलायला, तिचा वाढदिवसाला घेतलेले ग्रीटिंग अजून घरातल्या कपाटामध्ये जपून ठेवले आहे, पण साला मलाच जमले नाही, कधी कधी ती बोलायची तिच्या घरच्यांनी स्थळ बघणे सुरु केले आहे ते, माझी तेव्हा जाम टरकायची, भीतीने माझे पाय घामाने ओले होयचे, तीची कळकळ मी तेव्हाच का नाही समजून घेतली, तिला नक्की काय बोलायचे होते हे मी तेव्हाच का नाही समजून घेतले, माझेच वेडसर वागणे अंगाशी आले माझा रे..
आज सकाळी तिचा गुड मोर्निंग चा मेसेज आला, मला बोलू लागली कि उद्या लग्न आहे म्हणून, मला धक्काच बसला रे, मला काहीच कळत न्हवते काय करावे ते, तिला आता काय रिप्लाय देऊ हेच समजत न्हवते, मग नंतर तिला मीचं विचारले आता सुचले का तुला सांगायला ते, ती बोलली कि माझे धाडस होत न्हवते कि तुला कसे सांगू ते, ह्याचा मला काहीच अर्थ लागत न्हवता, तिने लग्नाची तयारी केली, मुलगा निवडला, तिचे जमले, लग्नाची तारीख पण आली जवळ आणि हिला मला सांगायची हिम्मत का नाही झाली, तीचावर आता ओरडू कि काय करू अशी माझी अवस्था झालती रे, तिला तसे समजत होते कि माझी काय अवस्था झाली आहे ते, पण तिचे असे वागणे मला खरच पटले नाही, तिला भेटायचे आहे आणि ते पण आत्ताचा आत्ता, असे तिला बोललो पण तिची पण अडचणच होती रे, लग्न घरातील मुलगी कशी येणार भेटायला, माझा सारखा मूर्ख मीचं हे ठरलो आज, तिचा सोबत भरपूर बोललो, भरपूर विनवणी केली, बोलताना ढसा ढसा रडलो पण, त्याच काहीच होणार न्हवते आता हे मला समजले पण ती अशी अचानक लांब जात आहे, परकी होणार आहे, सोडून जाणार आहे, असे बरेच काही होणार होते एका दिवसात पण ते मला स्वतालाच पचत न्हवते, तिला माझा अश्या वागण्या मुळे टेन्शन येत होते पण तिच्या काळजी पायी मी माझ सर्व टेन्शन बाजूला सारून पुन्हा तिला बर वाटावं म्हणून मी बोलू लागलो..
तिचा काळजी पायी माझ हळवं, रडक, एकट, घूसमटलेलं.. मन आता आतूनच हुंदके देत तीचे ऐकत बसले होते, तिचा लग्नाची तयारी, तिची आज हळद, घरी आलेले पाहुणे, घरी चालू असलेला गोंधळ हे सर्व ऐकत बसलो, हिला माझी केलेली कोंडी आवडत होती वाटत, ती ज्या प्रमाणे लग्नासाठी तयार झाली होती ह्याचावरून तिला आता माझे काहीच देणे घेणे न्हवते ते मी जाणले आणि तिला माहित होते तिला काही त्रास होणार असे मी असे काही करणार नाही ते, माझ पुरत बुजगावण तिने केले हे माझा लक्षात आलते पण मी अजून तिचेच गाराने ऐकत होतो..

..ह्याने आता आहे नाही ते सर्व मला सांगून मोकळा झाला होता, ह्याचा कोरडा पडलेला आवाज, सुखलेले ओठ, गळून पडलेला चेहरा आणि बेजान झालेलं शरीर मला आता बगवेना झालते, जिवलग मित्र हा आणि ह्याची हि अवस्था खरच जिव्हाळी लागत होते, उदया तिचे लग्न होते, आणि हा बहादूर मला तिच्या घरी चल म्हणून माझा मागे लागला, पुरता वेडा झालता हा, मला आवरनं जरा कठीण झालते, पण हळव्या मनाचा होता काय बोलेल ते माझा समोरचं पण तिला काडीमात्र त्रास होणार नाही ह्याची खंबीर काळजी घेणार हा, शेवटी गळ्यात मिठी मारून खांदा ओला होई पर्यंत काय तो रडला, तिला ह्याची काहीचं कल्पना नसेल कि तिचा साधा एक मेसेज काय करून ठेवेल माझा मित्राचे, तेव्हा मलाही रडूच आलते पण आणि सावरले स्वताला आणि ह्याला धीर देऊ लागलो, पण हा हट्टी पण तेवढाच होता म्हना ह्याने मला तिच्या घरापाशी घेऊनच गेला, पण लांबूनच आम्ही तिचा घरची हालचाल पाहू लागलो, तिचा घरात लग्न आहे असे काहीच वातावरण न्हवते म्हणजे साधे केळीच्या पानाचे खांब पण न्हवती लागली, किवा कुठलाच गाजावाजा न्हवता तेथे, आम्ही तेथे भरपूर फेऱ्या मारल्या, तिच्या घरापाशी काही तास घालवले आणि निघालो घरी, ह्याचा पुन्हा हट्ट आता कि तिच्या लग्नाला जायचे म्हणून, एवढे सगळे होऊन हा माणूस लग्नाला जायचे म्हणून हट्ट करू लागला, तिला हा पुन्हा मेसेज वर बोलला वाटत कि “तू आता तयार असशील तर तुला पळवून न्हेतो पण तू मला सोडून नको जाऊस, तुझावर खूप प्रेम आहे माझे, काही पण करेन तुझासाठी..” तिला ह्याचा मध्ये फसायचे न्हवते म्हणजे आता हि वेळ न्हवती विचार करायची त्यामुळे तिने त्याला सरळ नकार देत बोलली..
“ जे नशिबात असते तेचं होते..”..

आता ह्यांचा दोघात जे काय सवांद होयचा हा मला आहे असे हुबे हूब सांगायचा, मला बोलायचा मन  मोकळे होते रे तुला सांगितले कि, मग मी पण ह्याचा लव स्टोरी मध्ये सामील होयचो, तिलाहि माझा चेहरा ओळखीचा झालता कारण हा माणूस ती समोर आली कि गार होयचा, त्याला तिच्या समोर बोलायची कधी हिम्मत झालीच नाही त्यामुळे ह्याचे इतक्या दिवस लटकले होते आणि ह्या लव स्टोरीचा क्लायमेक्ष हा असा होईल ते आम्ही कधी गृहीत धरले न्हवते..

ह्याची झोप उडाली होती आणि माझी झोप उडवली होती ह्याने, मला ह्याची काळजी वाटू लागली कि हा स्वताचे काही करून तर घेणार नाही ना असे भरपूर मनात येत होते माझे, त्यामुळे ह्याला मी एकत सोडलं न्हवते, तिचा लग्नाच्या दिवशी हा भावड्या तयार ना, माझा मागे धाड लाऊन बसला होता, रडून ह्याच्या डोळ्यातील पाण्याची नाळ वाहून आटली होती, डोळे चांगलेच लाल झाले होते, काही तरी खाऊन घे म्हणत मी मागे लागलो पण हा ऐकतो कुठे माझे, आम्ही दोघे आता तिचा लग्नाच्या मुहूर्ताला पोहचलो, वेळेतच गेलतो म्हणा पण मांडवाच्या बाहेर ह्याने मला थांबवले, आत ह्याला जायचे होते पण ह्याचे धाडस होत न्हवते तशी माझी पण तारांबळ उडाली होती, कारण इतक सोप नसते ह्या असल्या वेळेला येणे आणि हि वेळ सामोरे जाने ते, आत घोषणा झाली मंगलाष्टागाची.. बाहेर आवाज येत होता स्पष्ट आणि आम्ही समोरच उभे, ह्याची गडबड सुरु झाली, त्याचा हळव्या मनाची जिव्हाळी फुटली, पायाला कापर फुटली होती, थर थरणारे अंग त्याचे, मला त्याने थोडे लांब नेले तेथून, तोवर शेवटची मंगलाष्टागे सुरु झाली आणि आता हा पुरता खचला होता, तो सरळ खालीच बसला, ढसा ढसा रडू लागला, आता मला काहीच कळेना कि ह्याला कसे सावरू ते, पण इथे मला त्याचासोबत खंबीर थांबणे महत्वाचे होते आणि तसे मी त्याला आधार देत त्याला सावरले, एवढ्या हळव्या जीवाचा माझा मित्र असा ह्या अवस्थेत माझा समोर आणि मी काहीच करू शकत नाही पण करणार तरी काय मी, वेळ न्हवती, मुविमध्ये जसे धाखवले जाते ते इवढे साधे आणि सोपे नसते म्हणा. मला वाटत होते त्याने इमाजीन केले असेल तिचा सोबत मांडवा मध्ये कोणी भलताच असेल त्याचा सोबत तिचे लग्न होत आहे ते, ह्या जीव घेण्या कल्पनेपुढे कोणताही भारीतला भारी माणूस काही करू शकत नाही म्हणा..

तो दिवस आणि त्याने घातलेला धुमाकूळ सावरणे कठीण होते मला आणि त्याचा साठी हि ते कठीणचं होते त्या दिवशी तिला भेटणे, आम्ही तिला आत मध्ये जाऊन भेटलो हि मग पुन्हा तसचं लगेच मागे फिरत आम्ही निघालो हि बाहेर, कारण ह्याला तिथे जास्त वेळ थांबवणे मला जरा रिस्क वाटत होते, ह्याला त्याचा पेक्षा तिचीच काळजी होती त्यामुळ ह्याने असे काही केले नाही जेणेकरून तिला गालबोट लागेल, आम्ही तिला भेटलो आणि तेथून निघालो लगबगीने, तेथून आम्ही बाहेर आलो म्हणा पण त्याला मी मनातली एक शंका विचारली, तुला एवढा त्रास होत होता तरी तू का आलास हिचा लग्नाला, काय गरज होती, त्याने एक स्मिथ हास्य देत बोलून गेला..

“मला ती किती खुश आहे ते बघायचे होते लग्नात, बस म्हणजे नंतर मनात सलत नाही राहणार कि तिच्या मनातही माझाविषयी काही तरी होते...!.. मन आता मोकळे झाले रे माझे....”

ह्याचा ह्या अजब प्रकाराला बघून मी थक्क झालो, एवढ सगळ सहन करून हा माणूस सहज मावळलेल्या सुर्यागत शांत, निथळ, निरागस हाव भाव देत चालू लागला होता, म्हणजे जिच्या साठी जीवाचा आटा पिटा केलता आणि तिने असे वागावे आणि ह्याने असे सहन करावे हे काही तरी अजब होते, पण त्याला ती विसरणे शक्य न्हवते पण फ़क़्त आता काही सीमारेषा लागू झाल्या ह्यापुढे तिच्यात आणि त्याचामधे बस..

टीप : मनातल वादळ कागदावर उतरवलय फक्त, बाकी सगळे काल्पनिक ©®

#मनात_सलत_राहणारी_गोष्ट.. ©®
#jeet #blogger #ती
-----------
जितेंद्र वाजे
२६-०९-२०१७







Sunday, September 10, 2017

पावसाळा आणि ती

पावसाळा आणि ती



पावसाळा म्हटलं कि चिखल, गडबड, गर्दी, सर्दी, गरम भजी, कडक चहा, वडापाव, गाडीवरून धुराड रपेट, अंग अंग ओल, अंगभर ओले कपडे, साचलेले डपके, ओसंडून वाहणारा ओढा, भरलेले रस्ते, कौलावरून पडणारे पाणी, त्या कौलाखाली ठेवलेली बादली, तीपण तुडुंब भरून वाहणारी, डोक्यावर घेतलेले घोंगडं, अंधारात गेलेली गल्ल्या........ बरच काही ते पाऊस म्हटलं कि येत राहते मनात.....

प्रत्तेकाची आठवण असते काही-न-काही पाऊस म्हटलं तर, तसे माझे पण असेच काही तरी झाले, ऑफिस मधून घरी येताना, काहीसा रिमझिम पाऊस चालू होता, रोजचेच आपले घर-ऑफिस-घर आणि मग आता पाऊस, हेक्टिक वैगरे काही नाही पण आपले चालू होते रोजचेचं, गाडीची काच तशी अर्धी खुली ठेवली होती, गार वार आत झोकावत होतं, कानाला चांगला मारा पडत होता त्यात ते गाडीत रेडीओ वर गाणे चालू झाले अचानक “रिम झिम रिम झिम रुम झुम रुम झुम”, म्हणजे बाहेरच्या पावसाने सगळे बदलून बसला होता माझा मनातल्या मूडच्या वादळाला, मग काय घरी येई पर्यंत पावसाने चांगलीच भर घातली होती मनात माझा, गाडीतून उतरून मग घरापर्यंत येई पर्यंत माझा तोंडी त्याच गाण्याचे बोल पूट-पुटत होते, घरामध्ये आल्यावर कपडे बदलून मग ग्यासवर चहाला उकळीला ठेवले आणि किचनच्याच खिडकीतून बाहेर डोकावत निवांत थांबलो, पहाटेची वेळ होती, घरातले सगळे गाड झोपलेले त्यामुळे पिनद्रौपची शांताता नि त्यात बाहेर पडणारा पाऊस आणि ग्यासवर उकळनारा चहा....हुशस्स्स...

..खिडकीच्या जाळीच्या स्लाईड मधून बाहेरचा पाऊस स्पष्ट दिसत होता, पावसाने रस्त्यानि वाहनारी पाण्याची नाळ त्या अंधारातही मोहक भासत होती, लाईटच्या खांबाची तांबडी लाईट त्यामुळे तो ओलसर रस्ता मला काहीसा सांगत होता कि काहि तरी आठवण करत होता ते काही समजत न्हवते, पण मनाची काहीशी चुळबुळ चालू झाली होती माझात, आणि त्यात चहाला चांगली उकळी पण आली होती, ग्यास वरील चहाचे पातीले चांगलचं वाफा सोडत होत आणि त्याच्या आत चहा उड्या मारत होता, थोड्या वेळात ग्यास बंद करून लगेच कपात चहा ओतला नि थेट आतल्या खोली मधे येऊन दार लाऊन घेतले मग पुन्हा खिडकीच्या बाजूला थांबून उजव्या हातात कप घेऊन, समोर बाहेर पडणारा पाऊस बघत चहाचा एक चुसका ओढला, त्यानंतर मनाला मिळालेले समाधान निशब्द होते म्हणजे ते आता इथे शब्दामधे मांडणे जरा अवघडच आहे मला...

चहाचा कप हातातचं माझा, समोर रीम झिम पडणारा पाऊस, गारठलेले खिडकीचे गज, खिडकीतून तोंडावर आदळणारा गार वार्याचा झोका, निशब्द अंधार, समोर ओला रस्ता, ओठांशी चहाचा गोडवा आणि कानाशी त्यागाण्याची धून अजून घुमत होती.. असाच काहीश्या फ्ल्याशब्याक कडे ओढलो जात होतो मी, म्हणजे पावसाळा आणि जुलै महिना एक घनिष्ट संबंध म्हणजे माझा साठी हो.. पाऊस पडतोय खरा पुढे माझा पण कानाशी आवाज काहीतरी भलताच येत होता, जस कि पावसाळ्यात मुसळधार पावसात छत्री डोक्यावर घेऊन पावसापासून वाचत मला हाक मारणारी “ती” ओरडा करत थांबली असावी, पावसाचा पडणारा आवाज आणि तिचा ओरडा काहीसा सारखाच....!

ह्या गारठलेल्या पावसाने आता थेट मला मेमरीत न्हेऊन सोडलं होत. ते पण असे...

पावसाळा जरासा चांगलाच रंगात आला होता, झोडपत होता अक्षरशा, गिच्च करून टाकले होते सगळी कडे, रात्री राब-राब राबून घरी आलो कामाहून (रात्रपाळी हो अमुची त्यामुळे सकाळी घरी येतो !!) पावसाचा सडा जरा जोमात मारा मारत होता, नॉर्मल माणसांसाठी जुलैच्या त्या दिवसाची सकाळी होत होती, रोजच्यागत ह्या वेळेला झोपणारा मी अजून वटवागळागत अजून ढिम्म जागाच होतो, सकाळचे तसे सात वाजून गेलते, मग माझी धडपड सुरु झाली, अंघोळ-चहा-नाष्टा उरकून घेतला, चकाचक कपडे चढवले, डीओ फवारला अंगावर, बुटाड पायात रुतवले, कानाला हेअफोन रोवले, डोळ्यावर गॉंगल लावला आणि गाडीला कीक मारून ढूश झालो ते थेट बानेरच्या डीमार्टला गाडी थांबवली, पावसाचे भूस-भूस पडणे चालूच होते पण मी ते झेलत होतो अंगावर त्याचे मला काहीच वाटत न्हवते, आता सकाळचे चांगलेच ०९:१५ झालते आणि त्यात पाऊस हि मस्त चालू होता, मग समोरच्या टपरी वर जाऊन चहा सांगितला, भिजल्यामुळे अंगातून पाणी टपकत होते त्यानंतर हातात चहाचा गरम ग्लास घेऊन माझा पाऊस पडल्या अंगाला शेकत होतो, खिशातला मोबाईल काढला आणि नंबर लावला... रिंग वाजत होती मग तसाच कानाला फोन ठेऊन पलीकडून “हेल्लो” ची वाट बघू लागलो, तसा वेळ लागत नाही हेल्लोसाठी पण तो दिवस काय जणू खास होता त्यामुळे गप्प वाट बघत बसलो, रिंग झाली पण काही बोलन झाले नाही, काही मिनिटांनी समोरूनचं कॉल आला..

(फोनवरील सवांद)
मी : हेल्लो, कुठे आहेस?
ती : बस मधे..
मी : बर, किती वेळ लागेल पोहचायला? मी थांबलो आहे टपरीवर तुझी वाट बघत..
ती: बर, आलेचं.. ५ मिनिटात!!        

समोरून हेल्लो आज चांगल्याच मूड मध्ये होतं कारण आज आवाजातला गोडवा चांगलाच पाझरत होता बोलताना, हिचे पाच मिनिट आता मला चांगलेच तरसवत होते आज, वाट बघायची सवय नाही मला पण आज नबोलता गुमान तिची वाट बघत होतो, तसे तिच्यावर चिडत नाही मी, माझा राग पाघळतो ती समोर असली कि मग तिच्यावर चिडण्याचा प्रश्नच नाही, ती कुठवर पोहचली ह्याची अजून मला माहिती नाही त्यामुळे मी अजून एक चहा-कट सांगितला, कारण वाट बघताना माझातला गोडवा वाढवायचा होता मला आणि वेळ कशी जाईल ह्याचा विचारात मी, पाऊस रिमझिम चालू होता, मी तेथे टपरीच्या समोर चहाचा घोट घेत थांबलेला, मागून कोणाचा तरी हाक मारण्याचा आवाज मला येत होता, तसाच मी मागे वाळून पाहिले, आणि काय तर आमचं हेल्लो आल होते कि!!, छत्रीला डोक्यावर पकडून, डाव्या हातात तिची ब्याग, मस्त लाल भडक रंगाचा ड्रेस, डोळ्यांना काळसर लाईनर ओढले होते, ओठांना हलकीशी लालबुंद लिपस्टिक लावली होती, त्या रंगाण तिचे ओठ खरच डाळिंबागत लालबुंद दिसत होते, अंगाने बारीक नाही ती त्यामुळे गाल वैवस्तीत गुबगुबित दिसत होते, कानात छोटूसं डोरलं घातलं होत, एका हातात घड्याळ आणि दुसर्या हातात एकच बांगडी तीपण इस्टाइल मध्ये, असा काहीतरी सुंदर रुपडं आमच्या हेल्लोचं, तिचा आवाज कानात माझा घोंगावत होता, ती आता जवळ येत होती, मी अजूनही हातातल्या चहाला घशाखाली ओतत होतो, तीचं मटकट चालत येन आणि माझ तिच्याकडे बघन आता काहीस फिल्मी सीन चालू होता आमच्यात, ती येताच माझ्यावर स्वार झाली, हलक्या-जोराने ती आता मला मारू लागली होती, आता का अचानक सुरु झाली हि काय माहित पण आता जोपर्यंत हीच मन भरत नाही तोवर हि मारत राहणार, मी पण लागत आहे ह्याच ढोंग घेत तिच्यासमोर कळवळत होतो, ती शांत झाली आणि तिच्या तोंडाचा दानपट्टा सुरु झाला, आज का आलास, आताच का आलास, काय गरज होती, तुला तर काहीच आठवण नसते ई. भरपूर काही ती सुरु झाली आणि मी चिडीचूप तीचं ऐकत थांबलो..

तिला काय बोलाव काही सुचत न्हवत, माझे असे अचानक येन तिला सप्रायीस होते, तसा मी असे धक्के देण्यात माहिरच आहे म्हणा, तिला म्हटलं बस गाडीवर जायचे आहे आपल्याला आज बाहेर, तिच्या चेहऱ्यावर हाता मोठासा प्रश्नचिन्ह पडला होता आणि तो मी जाणला होता, तिने फ़क़्त विचारले कधी येणार आपण?? मी हळूआवाजात बोलून मोकळा झालो “लवकरच, रात्र होयच्या आधी” तो हसली आणि लगेच ऑफिसला फोन करून सांगितले सुट्टीचे, लगबग ती बसली गाडीवर, मी गाडीला कीक मारली आणि निघालो, गाडी थोडी पुढे गेली तोवर म्याडमांनी स्कार्फ घातला चेहऱ्यावर आता पुणेरी पेहराव तर झालाच पाहिजे न म्हणे स्कार्फ, आता माझा गाडीला दोन कानाचे आरशे नाहीत त्यामुळे तिला आरश्यातून बघता येत न्हवते मग गाडी चालवताना उगाच हटकून मागे वळून तीला बघायचो, ती मग हसून मला फटका मारायची आणि बोलायची गप गाडी चालव, स्कार्फ मध्ये तिच्या डोळ्यांना काय जोम येतो काय माहित पण जेव्हा स्कार्फ घालते तेव्हा तिचे डोळे मला भन्नाट वाटतात राव जसे तासलेल्या तलवारीची धार तसेच काहीसे कातील..

तिला काही तरी ऐकायचे होते माझा कडून पण मी पण हटकून काहीच नाही असे दाखवत होतो, गाडीचा वेग तसा नॉर्मल होता पाऊस हि काही थांबत न्हवता, पण काहीसा झुरमुर पडत होता, ति थंडीन कुडकुडत होती, तिची होणारी हेलमेल मला जानवत होती, त्या थंडीने तिची अंगाची थरथर होत होती, नकळत तिने मागण मला घट्ट मिठी मारली, आणि खांद्यावर डोके ठेऊन ती निवांत गप्प झाली होती, डोळे मिटून ती आता ती उसासे देत होती, तीच असे निवांत पने खांद्यावर डोक ठेऊन बसने मला फार भाळते, नकळत ती तिच्या विचाराण मध्ये गुंग झाली होती, कसल्या तरी विचारात पडली होती, मला तसे जाणवले पण मी काही न बोलताच गाडी चालवत होतो, तिला तिची वेळ दिली, मग नंतर स्वताच बोलू लागली, आपण कुठे चाललो आहोत, तसे मी सांगणार हि न्हवतो, पण तिला जास्त सिक्रेट मध्ये ठेवायचे न्हवते, त्यामुळे सांगून मोकळा झालो, आम्ही आता जवळपास लोणावळ्यात पोहचलो, गर्दी न्हवती त्यामुळे आम्ही वैवस्तीत पुढे निघालो, हिला भूक लागली असेल म्हणून मी गाडी एका हॉटेलात बाजूला घेतली, काहीस खाऊन आम्ही निघालो, तिला आज पावसात चिंब भिजवायचे होते मला त्यामुळे कुठेही न थांबता पुढे भुशी द्याम कडे पोहचलो, तसा आज इथे येण्याचा आमचा प्लान अचानक होता त्यामुळे इथेच का आलो हे तिनेही विचारले नाही, तिचा हाथ पकडून पुढे द्यामच्या वरती जाऊन मागच्या बाजूला गेलो आम्ही, तेथे तळ्याच्या काठी आम्ही दोघे बसलो, आता गर्दी नसल्याने कोणाचा त्रास न्हवता आम्हाला, ती पुन्हा खांद्यावर डोके ठेऊन बसली, तिच्या केसा’न सोबत खेळत मी तिच्यासोबत बोलत बसलो, असा निवांत वेळ भेटत नाही आम्हाला, मग काहीतरी भलत्या गोष्टींची चर्चा न करता, मी थेट तिच्या हातात कॅडबरीची मोठेवाले पाकीट ठेवले, ती आता चांगलीच खुश झाली, मला आता कडकडून तिने मिठी मारली, ती अशी मोकळी क्वचितच होते, कोण तरी बघेल, लोक काही तरी बोलतील वैगरे वैगरे असे तिचे चालू असायचे, पण आज जरा ती चांगल्याच मूड मध्ये होती, तिच्या डोळ्यात वेगळीच खुशी होती, ओठांवर तीचे मिश्कील हसणे मोहक वाटेल असे होते, तिच्या गालांचा गालगुच्चा घेतला, तेव्हा तिने तीचे डोळे हलकेशे मिटले, आता आमच्या होणार्या गप्पा आता भलत्याच रंगात आल्या होत्या, मला तिच्यासोबत असा मोकळा वेळ घालवायचा होता, तो आज जगताना मी भलताच भारावून गेलो होतो.

तिला तसेच कुशी मध्ये घेत, तिच्या कानाशी मी काही तरी बोलण्याचा पर्यंत करत माझी चुळबुळ सुरु झाली, तिलाहि त्याची जाणीव होऊ लागली कि माझी काही तरी धडपड सुरु आहे ते, तिची खोडसर वृत्ती त्यामुळे मला चिडवत होती, पण तशी ती पण उत्सुक होती कि मी आता काय बोलणार ते, मी बोलणार आणि ती ऐकणार अशी वेळ आलती, भारावून गेलेल्या मनाला आता मी मुठीत धरून मनातल ओठांवर आणण्याचा प्रयत्न करू लागलो, पावसात भिजल्याने माझा ओठांची होणारी कुडकुड ती आकस्मित पने ऐकत होती, छातीत वाडलेल्या ठोक्यांची गती तिला जाणवू लागली, तिच्या कंबरेवरील हात मी हलकासा घट्ट करत, कानाशी तिच्या पूट पुटनाऱ्या ओटांना माझा आता कुठतरी आवाज फुटला..

“हैप्पी बर्थडे बबू... <3  “

....असे बोलून माझा मनावरचा भार कमी केला, ओठांवर आता आकस्मित स्मिथ फुटले माझ्या, गारठलेले अंग अंग आता कुठतरी ढील पडले, तिला समजले आणि कळले कि असा सहज केलेला प्लान, रात्रीपासून न केला कॉल नि मेसेज, म्हणजे सर्व काही ठरवूनचं आलो होतो मी, तिला राग होता भरपूर कि मी तिला रात्रीच्या बाराच्या ठोक्याला का नाही कॉल केला, साधा मेसेज तरी करून सोडायचा पण इथे येऊन तिला दिलेले सप्रायीस तिला खूप आवडले, तिच्या डोळ्यातला ओलावा मला सांगत होता, तिने घट्ट मारलेली मिठी मला सांगत होती, हलक्या हाताने मारलेले लाडीव फटके मला सांगत होते, तिचा मांजरीच्या पिलागत झालेला क्युटनेस मला बोलत होता, भरपूर काही तिच्या प्रत्तेक हाव भाव मला सांगत होता कि ती आता किती खुश आहे ते...

हुश्श ह्या पावसाळ्यातल्या आठवणी ना खरच जीवचं घेतात.....

टीप : मनातल वादळ कागदावर उतरवलय फक्त, बाकी सगळे काल्पनिक :p ©®

#blogger
-----------
जितेंद्र वाजे
११-०९-२०१७