Sunday, December 11, 2016

ती...भाग ५

ती...

भाग_५


"तो दिवस अजूनही मला आठवत नाही..
केंव्हा..!
कधी.....!
कुठे..........!
"ती"  माझा आयुष्यात घर करून गेली ते.....!"

...उगवणारी प्रत्येक एक सकाळ उबदार भासू लागत होती,  पडणारा पाऊस हा आपलासा वाटू लागला होता, गारठनाऱ्या वातावरणात उबदार तिचा सहवास हवा-हवासा भासत होता, हिची एन्ट्री तशी झाली तेव्हा एकदमसे असे झाले की सुक्या पाचोळ्यावर अचानक पने ठिणगी पडली आणि पेटलेली आग जशी..

तिने हलचल जी माजवली होती मनात माझ्या ह्याचा तिला एक मात्राचा अंदाज नव्हता, मी माझ्याच दुनियेत तिला बघत होतो स्वप्नदुनियेत, हसताना तिच्या मिश्किल अदांचा घास मी माझा मनाला भरवत असे, माझं काही तरी अजब चालू असायचे. माझ्या मनाची विकेट पडली ह्याची खाना-खून पण नाही माझा मित्रांना, मी माझाच दुनियेत मनातल्या मनात तिच्या बद्दलचे दळण दळने चालू असायचे, काही दिवस हे असेच गेले, पण दिवस जसे उलटत होते तशी माझा मनाची तारांबळ जास्त वाडु लागली होती, आणि मुळात म्हणजे समजत नाही की काय करायचे आता पुढे, तिच्याबद्दल तर रोजच मनात संगीत गिटार ताणने चालू होते, पण गुणगुणनाऱ्या गाण्याला नेमकी चाल घावत नव्हती मुळात, उगाच मनाची खेचा-खेची चालू होती, रोज कॉलेजला जाणे सात-सात तास घालवणे आणि पून्हा घरी येणे आणि त्यातला अर्धा वेळ हा माझा तिच्यातच गुंतलेला असायचा, थोडक्यात मन माझे भरकटले होते, ती माझा समोर तर होती पण माझपासून खूप लांब होती. नकळत तिच्या जवळ जाण्याची कुणकुण मनी भासत होती, मनात माझा सोबत तिच्या बोलके होण्याच्या गरम पाण्याच्या उकाळ्या येऊ लागल्या होत्या, पन भित्र्या मनाला ते काय जमत न्हवते मग शांत अळीमिळी गुपचिळी केले मी तेव्हा. पाऊस हा आपल्या परतीच्या प्रवासाला लागला होता, पण जाताना कधी रिमझिम तर कधी जोरात सडा मारून जायचा, खरंच हा पाऊस तेव्हापासून मनात घर करून बसला होता, नेमकं म्हणजे पडणाऱ्या पावसाची आणि तिची चांगली जमायची, तिला पाऊस आवडायचा कि नाही याची मला काहीच कल्पना नाही पण पावसात भिजणारी "ती" मात्र माझा मनात एक वादळी पाऊस बनून जायची.

कॉलेज कट्यावरील आम्ही पाच मित्र म्हणजे हे समीकरण होते रोजचे.. जे म्हणजे..

सकाळच्या वर्गातील एन्ट्री पासून,
चालत येताना होणाऱ्या गप्पांपर्यंत,
वर्गात घुसताना घातलेल्या घोंधळापर्यंत,
लेक्टर चालू असताना केलेल्या टुकारपणापर्यंत,
मधल्या सुट्टीतल्या वडापाव-मिरची पर्यंत,
परत भरणाऱ्या ढेकरखाऊ लेक्टर पर्यंत,
उगाच कोणाच्या तरी नावाने एक-मेकांना चिडवण्यापर्यंत, मग नको त्या विषयावर केलेल्या चर्चेपर्यंत,
सुटताना शेवटच्या लेक्टरला मारलेल्या आरोळीपर्यंत, कट्यावर पाय सोडून बसून रमलेल्या चर्चेपर्यंत,
ते घरी पोहचल्यावर "उद्या लवकर ये रे!" म्हणत घेतलेल्या निरोपापर्यंत..

बनलेलो आम्ही पाच मित्रांचे (पाच)कूट असे काहीतर, "ती" तर आलीच माझा कॉलेज फिल्मी दुनियेत पण तिच्या आधी मित्रांची धाड पडली होती सुरवातीलाच, पण कुठेतरी मनातील माझा "ती" ला ह्यांछापासून दडून ठेवले होते मी, मनातल्या होणाऱ्या बदलत्या ऋतूंना मी काही दिवस लपवून ठेवले होते, मग आमचे रोजचे दिनचक्र तर चालूच होते आणि मनात माझा हीचासोबतचा मुका लपंडाव पण चालूच होता...।।..


क्रमशः .....


नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..

सहज असे मनातले काही शब्द..


................
जितेंद्र वाजे
१२.१२.२०१६

Tuesday, December 6, 2016

ती... भाग ४

ती...

भाग_४

जरासं धाडसचं करतोय म्हणा! जुन्या आठवणींना ढील देत , भूतकाळा तल्या संदुकाला डिवचत, उगाच मनाच्या खोल जाऊन निवांत वसलेल्या त्या रंगीत फिल्मी दुनियेला ढवळत, माझं हे गाराण दळत आहे इथे.. असो..

....त्या पाचजणीने वर येत मनाला माझ्या चांगलच छेडत, भिनवत, समोर येण्याचा थाट मांडला.. जिण्याहून चढत त्या पाचजणी चांगल्या ऐटीत एन्ट्री मारत दुसऱ्या मजल्यावर आल्या, मित्रांनी घातलेला रोजचा गोंधळ मी कानापासून दूर सारत माझं लक्ष त्यांच्यावर फिरवत होतो, पाऊस बाहेर रिमझिम पडत होता, गारठा सगळी कडे जाणवत होता, कुडकुडणाऱ्या अवस्थेत माझी कोवळी नजर त्यांच्यावर घुमत होती, पावसात जरासं भिजल्याने त्यांची चांगलीच तारांबळ उडाली होती, इथे माझं पण पाणी-पाणी झालं होतं काही क्षण, त्यांच्याकडे बघताना माझा डोळ्यात जणू चांदणंच चमकू लागलं होतं..

कोणीतरी डोळ्यावर लाइट मारावी अशे माझे डोळे चमकले आणि तशी ती समोर आली एकदाची. तिची अदा म्हणजे, बघून गुलाबाने पण फिक पडावं, इंद्रधनुष्याने रंगवलेले सप्तरंग हे बेरंग भासावे, उसळनाऱ्या लाटेण क्षणभर स्तब्द व्हावं, वादळी वाऱ्याने शांत व्हावं, अशी तिची अदा.. काहीसं अलगडसा अनुभव घेत मी त्यांच्याकडं पाहत होतो, पण अचानक कोणाचीतरी निरागस, गोंडसस्या एकाची अदा समोर माझा येत होती, चेहरावर मिश्किल स्मित देत, ओलसर केसांना झुलवत, काहिशा ओलसर केसांचा आकडा करून त्यांना बोटांशी खेळवत, डोळ्यांनीच मारा करत, रॅम्पवाल्क करावा असं काहीतरी भासवत "ती" समोरून येत होती, हे जरासं काल्पनिक आहे पण सांगताना मनाला भान राहत नाही माझा म्हणून येत होतं असे काहीतरी मनातून..

घोळका त्यांचा हळू-हळू समोर येऊ लागला, पाठीला एका बाजूस बॅग धरून भारी इस्टाइल मधे, हिल सॅंडल नाही पण जराशी खोटी हाइट दिसावी अशी सॅंडल घातली होती जणू, केसांना एका छोट्याश्या रबरबँड मध्ये खोचून, फिक्कट तांबूस कलरचे केस, कॉलेज ड्रेस मधे, कपाळावर छोटुशी काळी टिचकी (टिकली), ट्यालकम पावडर काहीशा प्रमाणात लावली होती चेहऱ्यावर, डोळ्यांना काजळी लावली होती माझा अंदाजे, एका हातात बारीकस घड्याळ, दुसरा हातात एकच सुंदर ब्यांगल असा काही तरी साधासा पेहरावा हिचा जो नकळत मनाला वार करून गेला त्या दिवशी, ह्यांनी झटकन वर्गात एन्ट्री केली तस मागो-माग आम्ही पण शिरलो आत..

वर्ग भरला, मास्तर आले वर्गात, सकाळचे वातावरण गाराठलेलं, थंड वार दरवळत होत सगळीकडे, हात माझे कुडकुडत होते, मास्तरांचे आपले सुरु होते शिकवणे, पण मी अजूनही त्याच झोक्यात होतो, त्याच फ्लॅशबॅक मधे होतो.. समोरून येणारी ती, तिची अदा, मिश्किलस् हसन, मटकत चालने, छत्रीमागील चेहरा, छत्री न् पाऊस यांचा लपंडावाचा खेळ, माझी मनाची घुसमट, सकाळचा रिमझिम पाऊस.... हे सारं ना माझा मनात सारखं-सारखं वादळी वाऱ्यावाणी घुमत होते, काही क्षणासाठी मी वर्गाच्या बाहेर होतो खरंच..
तस रोजचागत चौथ्या बाकावर मी बसलेला, पण उगाच नजर माझी डावी कडे वळत होती, तिला बघण्यासाठी मान माझी गिरक्या मारत होती, डोळ्यांचे भिंगरीवानी फिरणे चालू होते, केसांवर हिरो इस्टाइल मधे हात फिरवत तिच्याकडं बघत होतो, ती डावीकडे सगळ्यात शेवच्या रांगेतील बाकांमधल्या पाहिल्या बाकावर कडेला बसली होती, डाव्या हातात पेन धरत, हाताखाली एक वही ठेऊन तिची नजर समोर आणि इथून माझी तिरकस नजर तिच्यावर...।।..

क्रमशः .....


नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..

सहज असे मनातले काही शब्द..


................
जितेंद्र वाजे
०७.१२.२०१६

Wednesday, November 30, 2016

ती... भाग ३

ती...

रिवाइंड-बिवाइंड करण्यापेक्षा आपण थेट फ्लॅशब्याग मधेच जाऊ असं वाटत मला..

तसे सकाळचे ७:४५ झाले होते, पावसाने वातावरण कस ओलचिंब केलते सगळीकडे, छत्रीच्या छत्राखाली रिमझिम पाऊस अलगदसा निथळत होता, ओलसर रस्ता, दबक्यांनी चॉकलेटी रंग धारण केलते, हाताच्या तळव्या पासून ते पायाच्या अंगठ्या पर्यंत गारठले होते सर्व, बूट काहिशे चिखलाने माखले होते, बडबड मित्रांची चालूच होती, विषय तसा रोजचाच त्यात काही नवीन नाही, तेच हसन, खिडळन, टवाळक्यागिरी चालूच होती, सगळे आम्ही रंगलो होतो आपल्याच गप्पांन मधे, सोनेरी दिवस ना ते! खरच आहे ते..

हे चालू असताना माझी नकळत नजर सारखी त्या पाच जणींच्या घोळक्या कडे जात होती. पाऊस नाही पण काहीसा रिमझिम सरींचा सडा पडत होता त्यांच्यावर, आणि वारं जरासं वादळी रूप धारण करत होत, ढगातण तलवारीगत सरळ पडणारा पाऊस त्या दिवशी काहीसा आडवा मारा करत होता जसा चेहऱ्यावर ह्याला फटके मारायचे होते सगळ्यांच्या असं काहीतरी अलगड पणा पावसाचा चालू होता आणि त्यात वारं पण भारीच रंगात आलं होत त्यानं पण जरासं छेडने सुरु केलते सर्वांना, माझं काय तर ह्या धडपडीत त्या पाच जणींच्या घोळक्यात लक्ष डोकावत होते, त्यांचे पण छत्री-पावसा सोबतचा लपंडाव चालू होता, हा खेळ काहीसा मजेशीर वाटू लागला मला पण अपेक्षित जे होते ते अजूनही छत्रीच्या आड दडले होते, लपले होते, गुलाबाला का जणू ऐन वेळी लाजाळू पानाचे सोंग घेऊ वाटत होते असच काहीसं होते, समोर काहीसं असताना नजरे आड होते काही तरी माझा, ढगांचा आड लपलेला सकाळचा पहिला सूर्यप्रकाश दडला होता जसा. माहित नाही का ते पण लोहचुंबकावाणी आकर्षित होत होतो मी तिथे, चेहरा कोणाचा दिसत नव्हता पण चालताना माझं लक्ष तिथेच अजूनही, आमचा घोळक्यात मीच असेल जो नजर चुकवत त्यांच्याकडे बघत होता, बर माझं पण तस काही नाही पण नजर हटत न्हवती न:, त्या सर्वीजणी पण त्यांच्याच धुंदीत होत्या म्हणा, चालू होते त्यांचे काहीतरी, बर हळू-हळू मला त्यांचा छत्रीचा नकळत राग येऊ लागला होता, कारणही मलाच समजत नव्हते आणि माझा मनाची होणारी चूळबूळ पण आच्छर्यजणू होती, बर कॉलेज पण जवळ येऊ लागले आणि मग त्यात अजून माझा मनाची आतुरता वाडु लागली, त्यापण येऊ लागल्या आता जवळ आणि अंतर काहीस जास्त नव्हतं त्यामुळं किंचितसा बडबडन्याचा आवाज कुठं येऊ लागला कानाला, चेहरे त्यांचे अजुनही छत्री मागे लपलेले, आता ही वेळ म्हणा कातरवेळ होती जी मला आता जड जाऊ लागली होती, माझा मनाच्या आतुरतेची परीक्षा घेत होती, कोणी जणू मनाला माझा साखळदंडात जखडले होते, काही क्षणाची वेळ पण मला खरच जड जात होती, हुरहूर मनाची वाडु लागली, गारठ्याने तर अंग कापत होत, पण माझं लक्ष, माझं मन, माझी नजर अजूनही त्यांच्याकडेच....

कॉलेजच्या आत आल्यावर त्यांनी आपला छत्र्या बंद करू लागल्या पण आम्ही कॉलेज च्या नियमाचे पालन करत मुलांच्या जिन्याने दुसऱ्या मजल्यावर आलो त्यामुळे अजूनही त्या सर्वजणी छत्रीमागेच होत्या माझासाठी, आम्ही पोहचलो वर्गासमोर आणि थांबलो ठरल्या प्रमाण, तो पाच जणींचा घोळका मुलींच्या राखीव जिन्याने वर येत होता तस अंतर फारसं लांब नव्हतं, जिना आणि वर्गाच्या, पण जरासं होतंच लांब ते, ह्यांनी पण केली एंट्री दुसऱ्या मजल्यावर, कॉलेज ड्रेसचा कलर (मुलिंचा) आता काय आठवत नाही मला पण ते कलर बिलर मला फिकेशे वाटत होते तेव्हा, आणि डोळ्यात माझा सप्त रंगाचे वादळ घुमत होते जणू, कोणी कानाशी गिटार काय ते ताणत होते जणू, माझा पायाला असणारी भिंगरी जकडली होती काहींक्षण जणू, कोणी सुई का टोचाना मलापण मुंगी चावल्याचापण तीचका मला भासला नसता, काय माहित काहीसा वेगळ्याच दुनियेत गेलतो मी जणू, मला कुठं माहित होत राव कि माझी "ती..." त्या पाचजनीच्या घोळक्यात दिसेल ते.....।।..

क्रमशः .....


नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..

सहज असे मनातले काही शब्द..


................
जितेंद्र वाजे
०१.१२.२०१६

Tuesday, November 29, 2016

ती... भाग २

ती...

मागच्या ब्लॉग मधे तस पूर्ण आभाळभर तिचा बद्दल लिहिलं मी, पण ते अजूनही अर्धवट भासत आहे मला, कारण तसं फारस नाही मन माझं भागलं आणि तस म्हटलं तर माझा मनातल्या छोट्याशा तलावा समोर ती एक अथांग समुद्र आहे तशी, मग कशी ती अश्या काहीशा पानभर शब्दात संपेल....

तिच्या बद्दल लिहिणं जरा कठीण आहे पण अवघड पण नाही, कठीण म्हणाल तर शब्द आजकाल कमी वाटतात तिचा बाबतीत, सुरवात करावी म्हटलं तरी करावी कुठून? तिच मिश्किल हसन समोरच्याला घ्यायाल करेन असे स्मित तिचे, डोळ्यात पाहावं तिचा तर मन प्रसन्न होते माझे, काळेभोर डोळे, नजर तशी तेज, त्यात शून्य मात्राचा गर्विष्ठ पणा जाणवणार नाही, मायाळ, निरागस, पाणीदार डोळे तिचे.

मनाला कधी तरी अंधाऱ्या राती, थंड वाऱ्याची झुळूक मनाला छेडून जाते, मग मनाच्या तारेवर आठवणींचे स्वर मग गाऊ लागतात, त्यात ऐकून स्वतःला त्या जगात झोकून दिले जाते मग, बरंच आहे म्हणा त्यात, मनाच्या कानोश्याला, आडोश्याला, कोपऱ्यात, पिटाऱ्यात, संदुकात.....

मग सुरवात होते ते थेट कॉलेजातल्या दिवसात...

कॉलेजात म्हणजे आपण एका नव्या जगात पोहचलो कि काय?! असे ते दिवस होते, पहिले काहीसे दिवस स्वतःला सावरत, आवरत पलटू लागले, ओळख करायची गरज काय? बोलक्या माणसाला कोण ओळखत नाही? मग मित्र झाले नवे, त्यात जुने मित्र पण, मग ओळख हि दहावितील मिळालेल्या टक्क्यावरून झाली, जे झेपले ते आपले झाले आणि जे नाही झेपले ते दुसऱ्या बाकावर बसले, सुरवात हि झाली म्हणा, दिवस खरंच सोनेरी वाटू लागले होते, रोज सकाळी उठून, नवीन पांढरे शर्ट आणि निळी प्यांट घालून ऐटीत कॉलेज ला जाणे, घरातून निघून पुढे एक-एक जण मिळत वर्गात जाणे, मग लेक्चर बसने, सगळेच नवीन म्हणजे अभ्यास, शिक्षक, मित्र, वर्गाच्या भिंती, खिडक्या, बाकं, ब्याग ई.. हे सगळं ताटातील शिऱ्या वाणी वाटत होत म्हणजे कस गोड, अरे हो मुद्याच राहीलच कि! वर्गात मुली पण होत्या, आणि हा तर रोजचा विषय बोलण्याचा, हसण्याचा, त्यात कोणी जुन्या मुली तर बऱ्याच नवीन होत्या, आमच किलोभर लक्ष मुलींकडील बाजूस असायचं, तस काय लोफर, व्हाय्यात टाइप ची पोर नव्हतो आम्ही पण दिवसच तशी होती आंब्याच्या कोवळ्या पानासारखी समजून घ्या आता ते, दिवस तसे उलटत होते अभ्यासात, खेळण्यात, उदळन्यात, खिंडाळण्यात....

पण एक दिवस असा होता तो अजूनही विसरू शकत नाही, लक्षात राहण्या सारखे भरपूर आहे आणि विसरण्यासारखे खूपच शुल्लक, तस काहीस काल्पनिक वाटेल किंवा फिल्मी पण वाटेल असे काहीसे घडले, जे मी जगले, पाहिल, अनुभवले.... तस दिवसाची सुरुवात हि रोज सारखीच झाली, सकाळी कॉलेजची तयारी करून पावसाळ्या दिवसात डोक्यावर छत्री घेऊन निघालो, पाऊस तसाच होता त्या दिवशी, जसा आज ही बरसतो, मुसळधार नाही पण रात्री जोरात पडला होता हे रस्त्यावरील साठलेल्या डबक्यांनी सांगितले, पण पावसाचे काही मन भरले न्हवते कारण तो अजूनही रिमझिम पडत होता, मग कॉलेज समोर आलो आम्ही सर्व, म्हणजे जवळच कॉलेजच्या, माझी नजर का जणू डावी कडे गेली, मनानी साद घातली असेल जणू, तेथून काहीश्या पाच जनींचा घोळका येत होता, त्यांच्यात मोजून तीनच छत्र्या तशा त्यामुळे शेयर करत त्या सर्व येत होत्या, काहीस्या बोलत हसत पण रिमझिम पडणाऱ्या पावसाशी झगडत येत होत्या.....

क्रमशः .....


नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..

सहज असे मनातले काही शब्द..


................
जितेंद्र वाजे
३०.११.२०१६

Monday, November 28, 2016

ती...

ती...

तीच्याबद्दल मी काय लिहू आता..

तसं बरचस असं मी मांडले आहे शब्दात, चारोळ्यात, कवितेत, तीन यावं आणि माझी पहाटेची साखर झोप मोडावी, स्वप्नात येऊन मऊशार कापूस पुंजक्यात मनाला माझा गोंजरावे..

सर्व म्हणा अजूनही तिचेच आहे, न सांगता अजूनही मालकी हक्क माझा तिच्याच नावे आहे, तिने अजूनही यावे आणि राज्य माझावर गाजवावे, राणीसारखी ठेवेन असे म्हणत नाही मी, पण एका राजरानी पेक्षा जास्त तिचा थाट असणार एवढे नक्की सांगतो..

बर बरंच काही आखले होते, ठरवले होते, निश्चित केले होते, स्वप्न बघितले होते म्हणा.. सोबत तिचा कुठं तरी दूर म्हणजे अश्या ठिकाणी जिथं फक्त ती आणि मी.. तलावाच्या काठी, ओलर खडकावर, पाण्यात पाय सोडून हातात तिचा हात माझा, बोलके ठेवत वेळ मी काढेन, कधी तिचा ओलसर केसांना छेडत, अंगाशी तिच्या खेटत, शराबी तिच्या डोळ्यात बघत, गुलाबी गालांची हळुच गालगुच्छा घेत, मधाहुन गोड तिचा ओठांनवर गुलाबाच्या लालसर रंगाची छटा उमटवत, माझी सोनेरी वेळ मी घालवेन.. तीन पण काही तरी बोलावं असं मनाशी ठरवत तिला काहीतरी विषयावर बोलके करण्याचा माझी धडपड मी सुरू ठेवणार, उगाच मागच्या आठवणींना ढील देत माझी बडबड सुरु करणार, मग तीन थोडस गोजिरं हसावं माझा शब्दा-शब्दात तिनं स्वतःला ऐकावं, तिनं किती सुंदर दिसावं याचं मी शब्दात तोंडभर बोलावं, मग हळूच थंडीची एक लहर यावी तीन मग हाताची घडी करत स्वतःला स्वकुशीत घ्यावं, माझं अलगड पणा साधावा मी मग तिला हलकेस मिठीत घ्यावं आणि तिची होणारी मनाची कुचंबणा मी जानवावी मग बोलण्यात मी तिच मन माझाकड वळवावं, आमच्यात काय बोलणे काय सवांद होत आहे याचा तिला ना मला भान असावा..

तसे पावसाळी दिवस पण मी विणले होते मनात तीचासोबतचे, तसे ते पण दिवस ओलसर आहेत अजून मनात माझा, तीन ऑफिसला कारण देत बाहेर निघावं, ठरल्यावेळेत भेटणे, तिला डोळ्यांनीच इशारा करत गाडीवर बस अशी डोळ्यांनि केलेली तिला विनवणी, तीन मग मग खांद्याचा आधार घेत पाठी माझा बसणं, गाडीला किक मारून ठरल्या ठिकाणी निघणे, तिचा माझातला सवांद तसा खूप कमी त्यामुळे सुरवात कुठून करावी याचा प्रश्न दोघांना, मग माझाकडून सुरवात होते मग तीन दबक्या आवाजात मी जे बोलेल त्याला उत्तर देत राहणे असा काहीसा आमचा प्रवास सुरु, पावसाने त्याच्यावर सोपवलेली कामगिरी अचूकतेने पार पाडणे आणि रिमझिम पावसाची सर सुरु होणे, तीचं उगाच पावसाचा राग यावा असं वागणं मग गप्प बसून पाऊस अंगावर झेलत बसणं,  नकळत तीन मला मिठी मारते जणू ति गारठ्याने कुडकुडत असावी, मी पण मनातल्या प्रेमाच्या वेलीला पसरू देत होतो, पाऊस चांगलाच बरसू लागला होता मग एका टपरी वर थांबून चहाचा एक घोट मारावा आम्ही, तसं चहा पिताना माझी नजर तिचा केसांवरून टपकणारा पाऊसावर होती, वाफाळलेला चहाचा कप तीन एव्हडा घट्ट पकडला होता की बस्स मग, तिथंच घायाळ मी, तिचे ओठ बोलत कमी होते पण थर-थर जास्त कापत होते, तिची अशी अवस्था पाहून मलाच कीव येते मग माझा अंगावरला जॅकेट तिला घालतो मी, प्रेम ह्यालाच म्हणतात वाटत, पावसात पाऊस तर मुसळधार पडून जातो पण आठवणी मागे सोडून जातो म्हणा..

बर किती मांडू आता इथे तिचा बद्दल, माझा माझावर काही ताबा नाही ना  माझा मनाला कशाची लगाम, मी तसा बेलगाम असतो जेव्हा तिचा बद्दल लिहिणं असत, मग मी थांबत नसतो ना ऐकत असतो कोणाचं..

नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..

सहज असे मनातले काही शब्द..


................
जितेंद्र वाजे
२९.११.२०१६

Tuesday, August 23, 2016

पन्हाळा ते पावनखिंड प्रवास ५५kms चा..



स्वप्न सत्यात उतरल्यावर त्याला उराशी कवटाळून जगलेले दोन दिवस म्हणजे पन्हाळा ते पावनखिंड केलेला ट्रेक....

जीवाची पर्वा नं करता बेफिकीर पणे केलेली सुरवात.... जायचं कसे ते माहित नाही सोबत किती ते माहित नाही, त्यांची ओळख नाही तरी भावाहून सखे वाटणारी भावबंधु भेटले प्रवासाला सुरवात झाली... चिडीचूप पाडलेला बोलक्या स्वभावाला नवी पालवी फुटावी तशी अनोळखी भावांशी गप्पा सुरु झाल्या..नुकत्याच भेटीत आपलेसे झालेले मित्र त्यांचा रमलेला मी अशाने झाली सुरवात प्रवासाला..

पन्हाळ्याचे मुख दर्शन घेऊन आम्ही मागच्या बाजूने गड उतरू लागलो, गड पाठीशी ठेवत पायांनी आपला मर्जीने रस्ता पकडून पाऊले पडू लागले, छोटस गाव सोडून भाताची शेतीतून बांधावरून चालू लागलो, थोडासा जंगल प्रवास करून पून्हा एक पार करून मसई पठारावर पोचलो, मसई पठार म्हणजे नुकत्याच लग्न झालेल्या नवं वधु वाणी नटलेले वाटत होते, अख्खा पठार हा हिरव्या शालूने वेढला होता, आकाशी निरागस ढग, नजर लागावी असे सौंदर्य वाटत होते पठाराचे, पावसाची जराशा सरीने त्याचे रूप अजून मोहक वाटत होते, घोंगावणारा वारा अंगाशी खेळू पाहत होता, ऊर भरून आल्यावानी आनंदाची लाट ओसंडून वाहत होती मनात, गप्पा गोष्टींचा फडच लागला होता चालता-चालता, आणि परंपरेने पोरांनी फोटूनचा स्नेह वर्षाव सुरु केला, कोणास थांबवावे न कोणास टोकावे अश्या मूलमंत्राने सर्वांनी ट्रेक ला सुरवात खेलती त्यामुळे बेफिकीर पणे फोटू काढत सर्व आपला मज्जाव साधत होते. हिरव्या गालीचाला पायाशी असलेल्या मऊ वार लादिला तुडवावे तसे चालू लागलों, जागो जागू पावसाळी पाण्याचे कुंड दिसत होती, काहीशा पालवी फुटलेली झाडांचा काड्या हवेचा हेलकावाने झुलत होत्या, पठारावरील जनावरांची चंगलं होती, हिरव्या खाऊचा ते बेहिशेब पणे त्यावर ताव मारत होती, आम्हीच साला गरीब तेथे पाठीशी गाठोडे पेलवत चालत होतो, निसर्ग हा मायबाप, होय खरच मायबाप त्याचे मायाळ हद्दीत आम्ही चालत होतो, बघता बघता पठार संपवत उतार आला आणि डोंगर रांगाचे नजराणे दिसू लागले, डोळ्याचे पारणे फिटू लागली इथला नजराणा पाहून खरच...

आता पठार पार करून उतरू लागलो आम्ही झाडी झुडपे बाजूला सारत वाट काढू लागलो, जरासा फरक पडू लागला मागच्यान मधे आणि आमच्यात, पण फारसा दुरावा टिकला नाही थकलेल्या अंगानी आळवणी द्यायला सुरवात केली होती त्यामुळे आम्ही बसत-उठत आघाडी घेत होतो, मग एका ठिकाणी थांबण्याचे ठरले दुपारच्या जेवणाला थांबलो सर्व. एव्हाना भुकेच्या कावळ्यांनी आळवणी देणे केव्हाच सुरु केलत तर त्यांची शांती होणार असे वाटू लागले आणि आम्ही बसलो जेवायला, आमच्यातल्या एकाने अंडा-मसालाचा डबा उघडला, सर्वांची नजर जशी पडली तशी सर्वांनी गिधडा वाणी झडप मारली त्यावर प्रत्येक जण आपला हिस्याला येईल तेवढे घेण्याची धडपड करत होते, आम्हीच साला निरागस श्रावणवासी गप पिठलं-भाकर तोडत गुमान बसलो, चुकीच्या वेळी योग्य ती गोष्ट समोर आल्यावर जो त्रास होत होता तो काहीसा जाणवत होता मला, मग पोटाची शांती करून सर्वांनी कूच पुढच्या प्रवासाला घेतली. बरच अंतर कापून झाल्यावर पायांचा तळव्याची कुहू ऐकू येत होती तरी त्यांना दुर्लक्षित करत मी पुढे चालत होतो, जाताना आपल्याला नवीनच वाटणारी फुलांचे दर्शन होत होते मग काय मला तेवढेच निम्मित, त्यांचे सौंदर्य मोबाईल मध्ये टिपत प्रवास सुरु होता, 
कधी गाव तर कधी पुन्हा जंगल तर कधी डोंगर असा तडजोडीचा पल्ला आम्ही गाठत होतो, पावसाळा हा कोकणावर फारच मेहेरबान ते खरच आहे अख्खा मुलुख पावसाने झोडपून काढला होता इथला कारण जाताना नगण्य पावसाळी झरे वाहताना दिसत होते, काहीशा ठिकाणी चिखल तर असा होता कि बस्स, पडेल तेथे पाय हा फसत होता, चिखलात पाय हे सटकत होती, चांगला खेळ चालू होता आमचा, शेती-शिवार मस्त हिरवी गार पसरली होती चोहीकडे, आम्ही भाताचा बांधाहून तोल सांभाळत चालू लागलो, बघता-बघता सकाळची दुपार झाली तरी काय मुक्कामाचे ठिकाण आले नाही, तसच चालत राहिलो शेवटी संध्याकाळी काय ते पोहचलो आम्ही मुक्कामी, गेल्यावर तो चहा आणि सर्वांनी आप आपले खाऊ काडून हादडने सुरु केली, मस्त फ्रेश होऊन घरात आम्ही बसलो, सर्वांनी आप आपले अनुभव सांगितले, चांगले विचार काहींनी सांगितले, खूप दिवसांनी असा मोकळा व्यासपीठ भेटल्या वाणी झाले मला, वेळ सरत गेली थोड्या वेळाने जेवण झाले, झोपण्याची तयारी झाली आणि झोपले सर्व जण, सगळेच पुरती थकले होते मग लगेच झोप लागणे सहाजिकच.....
जुन्या काळात कोंबडा आरडला कि सकाळ आणि उठायचची क्रिया होती पण आता काय ते अलार्म लावा आणि उठा असेच चालते, मग काय अलार्म आरडला सकाळचा सहाला आणि एक एक जण अंथरुणात नागीण नृत्य करत उठू लागले, बघता बघता पुरती फौज जागी झाली आणि तयारी ला लागली, मी आणि माझा नुकताच झालेला मित्र ठरलेला पुणेरी थाटात अंघोळीला ओढ्याला गेलो, कारण ते आमचा रक्ताताच नाही हो बादली भर पाण्यात अंगाची लाही-लाही मिटवायची, मस्त पावसाळी ओढ्यात जाऊन अंघोळ केली भले ते थंडीनं कुडकुडत होतो पण अंघोळी नंतर पुन्हा नवीन जन्मल्या वाणी वाटत होत, आवरून साऱ्यांनी पोह्यावर ताव मारत नाश्ता संपवला आम्ही ते पोह्याचे रसिक दोन-तीनदा प्लेटा हदडल्या :p ....

पुन्हा चिखलात पाय रोवत आम्ही राहिलेला प्रवास सुरु केला, ग्रुप चा फोटो कडून आम्ही जंगल वाट पकडत चालू लागलो, कोकणातल्या डोंगर रांगाचे दर्शन हळू-हळू होऊ लागले कुठं तरी लांब पसरलेली डोंगरांची रांग, झाडा झुडपात गर्द पणे लपलेली जंगल वाट, लाल चिखलानी माखलेली पायवाट, मधेच साचलेले डबके, डोंगरांच्या घळीतून वाहत येणारे ओढे, त्यांचे रूप एकदम शुभ्र, निथल, पंधरा दुधावानी स्वच्छ त्या पाण्याचे सौंदर्य, काटेरी झाडांनी आडवलेली वाट, त्यातून सावरा-सावर करत काढलेली वाट, डोक्यावर झाडांचा फांद्यांची व्यापलेले मायाळ छत, बरचस सुख हे नकळत पदरी पडत होते आज, पायांनी आता दुखण्याचे बोंबा-बोंब मारणे केव्हाच सोडले होते त्यामुळे कालच्या पेक्षा आज त्यांचे दुखणे हे सुखद भासत होते मला, कोकण म्हणजे भाताची शेती, खरच जाताना असंख्य भाताची पेरणी केलेले तुकडे दिसत होते, त्या बांधावरून वाट काढत आम्ही चालू लागलो होतो, मोबाईल ला नेटवर्क पासून मुक्त ठेवले होते, थोडं चालून मग एखाद गाव लागत होत मग पुन्हा डोंगर रांग असा प्रवास आमचा तर घड्याळाचा काटा जस जसा पुढे जात होता तस पोटाचे कावळ्यांनी हल्ला बोल सुरु केला होता, काही वेळानी डांबरी रोड लागला आणि सुटकेचा श्वास सोडला बाबा सर्वांनी, पांढरेपाणी गावात आलो जेथे जेवणाची सोय खेलती, तेथे पोहचतात वाढलेल्या ताटावर स्वार झालो आणि भान हरवत काय ते पोटाची आग मिटवली सर्वांनी, जेवण आटपून आम्ही निघालो पावनखिंड कडे, पुन्हा ६kms चा प्रवास पण आता ते काहीच वाटत नव्हता तर काही वेळातच तेथे पोहचून आम्ही काहीसा वेळ घालवला मग आता घरी जायची ओढ ती लागली होती आणि आमचा बस कडे सर्वांचे डोळे हे लागले होते, संध्याकाळचा ६-७ ला बस आली आणि आम्ही परतीचा प्रवासाला लागलो......

हे दोन दिवस खरच आठवणीत राहण्याजोगे, प्रवासात काय-काय अनुभवले हे शब्दात सांगणे खरच अवघड तरीही शब्दांची काहीशी मांडणीचा प्रयत्न केला, प्रवास ५५kms चा हा जीवा-भावाचा होता खूपस जगलो हे दोन दिवस...

.................
जितेंद्र वाजे
२२.०८.२०१६

#Travel_Blog
#पन्हाळा_पावनखिंड२०१६


Tuesday, April 19, 2016

Ratangad Fort Trekk

A journey of Monsoon yet not finished as the magnificent trek yet to be compelled  by me!!

After all discussion and research we finalized Ratangad Fort destination which will be a thrill and also will be cherished in our memories forever. Including me we four Syntelers packed our bags and chockfull the energy for the marvelous Journey – Four Spartans, One Machine, Two Days, 400 Kms. and lot of countless happiness.

After the night shift we gave a sweet good bye to Weekdays and we turned on ourselves to Weekend explosion, We began our journey from my home as we had to pick up our Foods & needy things. Sumit, Kaushal & Rishu came to my place and did my pick up and then we all together started our journey towards our set destination, it was a sunny day but we were expecting a rainfall in the city as in past couple of days it didn’t rained and the atmosphere was totally dry and we were missing rain in the monsoon season.


One of us was driving car in a relaxing mood as if he did not cared to reach early, however we enjoyed the journey as well!! After passing heavy traffic in Bhosari, Moshi, Chakan and Nashik highway we took left towards Otur village and in the middle of the village we found a place wherein there were stalls with colorful Goggles which caught our eye and we bought 2-3 Goggles for photography. After passing Otur we started driving on the Kotul Road, which was totally surrounded with mountains with no traffic and dense forest  and at the same time we were enjoying our Freedom of driving. In the  middle of street we found a beautiful place where we took immediate stop for snacks, in our car we were carrying yummy Chicken spicy fried pieces and Chapattis, we then packed our stomachs for rest of the journey and continued driving to Ratangad Fort. After all long journey we reached Shendi Village which is 15-20 min. away from Ratangad . We all had a cup of Tea each and talked with localities for next journey details.

When we reached to the world of Valley we just realized that the Monsoon is still alive here and also the atmosphere was superb which made us more enthusiastic for the day. After taking a light snack and Tea we started moving to Ratangad base village. While passing Bhandardara Dam it was our fortune that the dam’s backwater and its surroundings were changing the mood of the atmosphere to rain and then within a little span of time it started raining heavily and the atmosphere turned foggy .

Finally, we reached to the base village but it was too late and the evening light dim due to heavy rain, we never faced such situation before which was a complete thrill, we got food and a cottage arranged for resting.

The alarm woke me up early in the morning and we started our trek after getting ready and a light snack and tea. Trekking in the monsoons is very different experience than a winter trek in this region, first of all there was fog everywhere above the height 100ft so it was difficult to spot Ratangad from the base village, the path was crisscrossed by the river and we had to find the trail on the other side, which proved to be confusing. There were arrow marks to guide us which made us little confident instant.



We had to walk to reach inside the valley covered by small hills on all 3 sides, by following the well-formed trail that crosses River Pravara multiple times. By keeping Pravara to the left, we could have also reached the base without crossing the river if we could manage going through the roughly formed jungle.

All the time we kept in mind to walk on the road which goes to the right side, after walking hard in forest (Jungle) we reached atop at plateau just before the fort from where we could see blurred  view of fort which was encouraging.  At last we had to relax until we were refilled with energy within ½ an hour, besides, we enjoyed photography and then later moved towards the destination. While walking the changing colours of nature were remarkable.



Finally we reached to base point at Ratangad, here we had to climb three ladders, and one by one we started climbing them. But honestly, we felt most thrilled while climbing the third ladder, as it was shaking when we were climbing it. So we quickly decide that only one person will climb at a time and next will wait until he finishes climbing. Finally finished climbing these three ladders and reached to Ratangad’s first gate and summit. There we found two caves and an open view of the mountain range where we took rest and felt relaxed.



We had Lemon juice and quick photographic session which actually made us feels realistic. We enjoyed photography in the view of valleys surrounding, different views of mountain range & awesome weather.



After all 1-2 hours of enjoyment we decided to descend the fort. This took even less time than the climb, as half the path we crossed running! Walking down the hill needed zero efforts for regular trekkers and we reached the bottom within 1.5 to 2 hours which was nothing compared to the climb of 3-4 hours. Taking occasional breaks for and enjoying we had a quick bath in Pravara River and then moved to the returning journey!!


#monsoon
-----------
Jeetendra Waje