ती...
मागच्या ब्लॉग मधे तस पूर्ण आभाळभर तिचा बद्दल लिहिलं मी, पण ते अजूनही अर्धवट भासत आहे मला, कारण तसं फारस नाही मन माझं भागलं आणि तस म्हटलं तर माझा मनातल्या छोट्याशा तलावा समोर ती एक अथांग समुद्र आहे तशी, मग कशी ती अश्या काहीशा पानभर शब्दात संपेल....
तिच्या बद्दल लिहिणं जरा कठीण आहे पण अवघड पण नाही, कठीण म्हणाल तर शब्द आजकाल कमी वाटतात तिचा बाबतीत, सुरवात करावी म्हटलं तरी करावी कुठून? तिच मिश्किल हसन समोरच्याला घ्यायाल करेन असे स्मित तिचे, डोळ्यात पाहावं तिचा तर मन प्रसन्न होते माझे, काळेभोर डोळे, नजर तशी तेज, त्यात शून्य मात्राचा गर्विष्ठ पणा जाणवणार नाही, मायाळ, निरागस, पाणीदार डोळे तिचे.
मनाला कधी तरी अंधाऱ्या राती, थंड वाऱ्याची झुळूक मनाला छेडून जाते, मग मनाच्या तारेवर आठवणींचे स्वर मग गाऊ लागतात, त्यात ऐकून स्वतःला त्या जगात झोकून दिले जाते मग, बरंच आहे म्हणा त्यात, मनाच्या कानोश्याला, आडोश्याला, कोपऱ्यात, पिटाऱ्यात, संदुकात.....
मग सुरवात होते ते थेट कॉलेजातल्या दिवसात...
कॉलेजात म्हणजे आपण एका नव्या जगात पोहचलो कि काय?! असे ते दिवस होते, पहिले काहीसे दिवस स्वतःला सावरत, आवरत पलटू लागले, ओळख करायची गरज काय? बोलक्या माणसाला कोण ओळखत नाही? मग मित्र झाले नवे, त्यात जुने मित्र पण, मग ओळख हि दहावितील मिळालेल्या टक्क्यावरून झाली, जे झेपले ते आपले झाले आणि जे नाही झेपले ते दुसऱ्या बाकावर बसले, सुरवात हि झाली म्हणा, दिवस खरंच सोनेरी वाटू लागले होते, रोज सकाळी उठून, नवीन पांढरे शर्ट आणि निळी प्यांट घालून ऐटीत कॉलेज ला जाणे, घरातून निघून पुढे एक-एक जण मिळत वर्गात जाणे, मग लेक्चर बसने, सगळेच नवीन म्हणजे अभ्यास, शिक्षक, मित्र, वर्गाच्या भिंती, खिडक्या, बाकं, ब्याग ई.. हे सगळं ताटातील शिऱ्या वाणी वाटत होत म्हणजे कस गोड, अरे हो मुद्याच राहीलच कि! वर्गात मुली पण होत्या, आणि हा तर रोजचा विषय बोलण्याचा, हसण्याचा, त्यात कोणी जुन्या मुली तर बऱ्याच नवीन होत्या, आमच किलोभर लक्ष मुलींकडील बाजूस असायचं, तस काय लोफर, व्हाय्यात टाइप ची पोर नव्हतो आम्ही पण दिवसच तशी होती आंब्याच्या कोवळ्या पानासारखी समजून घ्या आता ते, दिवस तसे उलटत होते अभ्यासात, खेळण्यात, उदळन्यात, खिंडाळण्यात....
पण एक दिवस असा होता तो अजूनही विसरू शकत नाही, लक्षात राहण्या सारखे भरपूर आहे आणि विसरण्यासारखे खूपच शुल्लक, तस काहीस काल्पनिक वाटेल किंवा फिल्मी पण वाटेल असे काहीसे घडले, जे मी जगले, पाहिल, अनुभवले.... तस दिवसाची सुरुवात हि रोज सारखीच झाली, सकाळी कॉलेजची तयारी करून पावसाळ्या दिवसात डोक्यावर छत्री घेऊन निघालो, पाऊस तसाच होता त्या दिवशी, जसा आज ही बरसतो, मुसळधार नाही पण रात्री जोरात पडला होता हे रस्त्यावरील साठलेल्या डबक्यांनी सांगितले, पण पावसाचे काही मन भरले न्हवते कारण तो अजूनही रिमझिम पडत होता, मग कॉलेज समोर आलो आम्ही सर्व, म्हणजे जवळच कॉलेजच्या, माझी नजर का जणू डावी कडे गेली, मनानी साद घातली असेल जणू, तेथून काहीश्या पाच जनींचा घोळका येत होता, त्यांच्यात मोजून तीनच छत्र्या तशा त्यामुळे शेयर करत त्या सर्व येत होत्या, काहीस्या बोलत हसत पण रिमझिम पडणाऱ्या पावसाशी झगडत येत होत्या.....
क्रमशः .....
नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..
सहज असे मनातले काही शब्द..
................
जितेंद्र वाजे
३०.११.२०१६
मागच्या ब्लॉग मधे तस पूर्ण आभाळभर तिचा बद्दल लिहिलं मी, पण ते अजूनही अर्धवट भासत आहे मला, कारण तसं फारस नाही मन माझं भागलं आणि तस म्हटलं तर माझा मनातल्या छोट्याशा तलावा समोर ती एक अथांग समुद्र आहे तशी, मग कशी ती अश्या काहीशा पानभर शब्दात संपेल....
तिच्या बद्दल लिहिणं जरा कठीण आहे पण अवघड पण नाही, कठीण म्हणाल तर शब्द आजकाल कमी वाटतात तिचा बाबतीत, सुरवात करावी म्हटलं तरी करावी कुठून? तिच मिश्किल हसन समोरच्याला घ्यायाल करेन असे स्मित तिचे, डोळ्यात पाहावं तिचा तर मन प्रसन्न होते माझे, काळेभोर डोळे, नजर तशी तेज, त्यात शून्य मात्राचा गर्विष्ठ पणा जाणवणार नाही, मायाळ, निरागस, पाणीदार डोळे तिचे.
मनाला कधी तरी अंधाऱ्या राती, थंड वाऱ्याची झुळूक मनाला छेडून जाते, मग मनाच्या तारेवर आठवणींचे स्वर मग गाऊ लागतात, त्यात ऐकून स्वतःला त्या जगात झोकून दिले जाते मग, बरंच आहे म्हणा त्यात, मनाच्या कानोश्याला, आडोश्याला, कोपऱ्यात, पिटाऱ्यात, संदुकात.....
मग सुरवात होते ते थेट कॉलेजातल्या दिवसात...
कॉलेजात म्हणजे आपण एका नव्या जगात पोहचलो कि काय?! असे ते दिवस होते, पहिले काहीसे दिवस स्वतःला सावरत, आवरत पलटू लागले, ओळख करायची गरज काय? बोलक्या माणसाला कोण ओळखत नाही? मग मित्र झाले नवे, त्यात जुने मित्र पण, मग ओळख हि दहावितील मिळालेल्या टक्क्यावरून झाली, जे झेपले ते आपले झाले आणि जे नाही झेपले ते दुसऱ्या बाकावर बसले, सुरवात हि झाली म्हणा, दिवस खरंच सोनेरी वाटू लागले होते, रोज सकाळी उठून, नवीन पांढरे शर्ट आणि निळी प्यांट घालून ऐटीत कॉलेज ला जाणे, घरातून निघून पुढे एक-एक जण मिळत वर्गात जाणे, मग लेक्चर बसने, सगळेच नवीन म्हणजे अभ्यास, शिक्षक, मित्र, वर्गाच्या भिंती, खिडक्या, बाकं, ब्याग ई.. हे सगळं ताटातील शिऱ्या वाणी वाटत होत म्हणजे कस गोड, अरे हो मुद्याच राहीलच कि! वर्गात मुली पण होत्या, आणि हा तर रोजचा विषय बोलण्याचा, हसण्याचा, त्यात कोणी जुन्या मुली तर बऱ्याच नवीन होत्या, आमच किलोभर लक्ष मुलींकडील बाजूस असायचं, तस काय लोफर, व्हाय्यात टाइप ची पोर नव्हतो आम्ही पण दिवसच तशी होती आंब्याच्या कोवळ्या पानासारखी समजून घ्या आता ते, दिवस तसे उलटत होते अभ्यासात, खेळण्यात, उदळन्यात, खिंडाळण्यात....
पण एक दिवस असा होता तो अजूनही विसरू शकत नाही, लक्षात राहण्या सारखे भरपूर आहे आणि विसरण्यासारखे खूपच शुल्लक, तस काहीस काल्पनिक वाटेल किंवा फिल्मी पण वाटेल असे काहीसे घडले, जे मी जगले, पाहिल, अनुभवले.... तस दिवसाची सुरुवात हि रोज सारखीच झाली, सकाळी कॉलेजची तयारी करून पावसाळ्या दिवसात डोक्यावर छत्री घेऊन निघालो, पाऊस तसाच होता त्या दिवशी, जसा आज ही बरसतो, मुसळधार नाही पण रात्री जोरात पडला होता हे रस्त्यावरील साठलेल्या डबक्यांनी सांगितले, पण पावसाचे काही मन भरले न्हवते कारण तो अजूनही रिमझिम पडत होता, मग कॉलेज समोर आलो आम्ही सर्व, म्हणजे जवळच कॉलेजच्या, माझी नजर का जणू डावी कडे गेली, मनानी साद घातली असेल जणू, तेथून काहीश्या पाच जनींचा घोळका येत होता, त्यांच्यात मोजून तीनच छत्र्या तशा त्यामुळे शेयर करत त्या सर्व येत होत्या, काहीस्या बोलत हसत पण रिमझिम पडणाऱ्या पावसाशी झगडत येत होत्या.....
क्रमशः .....
नोट: "ती" एक पात्र आहे इथे फक्त, फक्त एक पात्र..
सहज असे मनातले काही शब्द..
................
जितेंद्र वाजे
३०.११.२०१६
No comments:
Post a Comment