Wednesday, January 24, 2018

गोरखगड..

 गोरखगड..


२०१० च्या गोरखगड भटकंतीची लाही-लाही डोक्यातून उतरली न्हवती तशी अंगाची सालटून निघालेली जंगलतोड तेव्हांच हाडांचा भूग्गा करून सोडला होता, म्हणजे अंगातील खाज हि अंगाशी आलती माझा त्यावेळेसचं..योगी, प्रकाश, स्वप्न्या आणि मी आम्ही चौघेच तेव्हा..
मग पुन्हा २०१८ च्या २० जानेवारीच्या सकाळी आमच्या पुन्हा तशीच खाज खिजवू लागली होती, मग काय पुन्हा चौघेच मिळून निघालो ह्यावेळेस हि.. शनिवारच्या सकाळी झोपेला डोळ्याच्या उगढ-बंद खेळीतून सावरून मी पुरता जागा झालो, पोटामध्ये काहीसा नष्ट कोंबून मी निघालो ते थेट पुन्हावळ्यात मित्राच्या घरी पोहचलो, तेथे माझी परी पार्क करून मित्राच्या गाडीत सामील होऊन निघालो गोरखगडच्या दिशेला.
चौक गावात पोहचाल्यावर आम्ही मग तेथे खाऊ*खादाड सामग्रीची वैवस्था लावली, कारण आम्हाला रात्रीचा मुक्काम करायचा होता ह्या वेळेला आणि तसे आम्ही पूर्व तयारी करुनच आलो होतो म्हणा, तशी गाडीला स्पीड देऊन आम्ही पोहचलो एकदाचे पायथ्याचा गावाला, ब्यागा बिगा घेऊन सुरु झालो गड चढाई करायला, उन्हाचा तन तन न्हवती कारण चांगले  पाच वाजले होते आणि उशीर होणार हे माहित होते त्यामुळे आमची हि हालचाल जोरात झालती वर जायला, मंदिराच्या मधूनच दमछाक निघेल अशी चढाई सुरवात झालती, खडतर, झाडी झुडपातून आमची वन वन सुरु झालती आणि काहीशा वेळाने कुठे तरी वरच्या बाजूला पोहचलो, तिथेच समोर दिसणारा सुलाख डोळ्यात भावला आणि त्यात उजव्या बाजूला दिनकरराव त्यांचा कुशीत रुजू जाण्यास तयारीला लागले होते, त्यांचा नारंगी रंगाची उधळण चालू झालती तशी माझा मोबईलचा कॅमेराने क्लिक क्लीकाट सुरु केला, मन भरेपर्यंत काय ते फोटो काढले आणि आम्ही मार्गस्थ झालो, वरच्या पायथ्याच्या मंदिराचे दर्शन करून आम्ही चढाई ला सुरवात केली, हाश हुष करत आम्ही दगडांवर स्वर झालो आणि वरच्या गुहेत पोहचलो, पोहचताना वरती कधी रात्र झाली हेच कळले नाही, अंधार पसरला होता, तेव्हा आम्ही चौघेच होतो त्यामुळे माणशी मस्त वाटले होते, अश्या दगड मातीच्या देशात एक आपलेच राज्य असणे म्हणजे आनंदाची वारीच म्हणावी असे वाटते मला.
कड्याला डोक टेकवून. आकाशी पसरलेले चांदण तेव्हा भलतचं भरले होते, चांदण्यांची गर्दी पाहताना मनातल्या कोमेजलेला मी कुठतरी फुलारलो होतो, किर्र शांतता, कोणाची कट कट नाही न कोणाचा त्रास, आम्ही आमच्याच दुनियेत रमलो होतो, सकाळी वरच्या टेकडावर जायची कून कून आमच्या मनात चालू झाली होती, गडावरचा सूर्यास्त आणि सूर्योदय जग्ण्यात जी मजा आहे ती कशातच नाही हो..

समोर उगवणारा सूर्य, त्याने मांडलेला रंगांचा खेळ, उधळलेली नारंगी रंगाची भूक्की, त्यात थंडीचा गारठलेला ओस, असा काहीतरी भारीच अनुभव घेत आमचा रम्य दिवसाला सुरवात झाली..

#भटकंती #गोरखगड #प्रवास_वर्णन #सह्याद्री


-------------------
जितेंद्र वाजे ©®
२५-०१-२०१८